شمارهٔ ۹

۱۵ بیت

ای شاه بی لشکر پدر، ای سرور بی سر پدرمقطوع از خواهر پدر، مظلوم بی مادر پدر

عباس کو؟ کو اکبرت، کو قاسم و کو اصغرتکو عون و چون شد جعفرت، مقهور و بی یاور پدر

باقی نماند از همرهان، خرد و کلان پیر و جوانجز یک مریض ناتوان، ما را تنی دیگر پدر

از خنجرت حنجر برید، جسمت به خاک و خون کشیدآخر به فرمان یزید، شمر جفا گستر پدر

گشت از ستیز این سپه، غلطان به خاک قتلگهبی جامه در دامان ره، صد پاره ات پیکر پدر

گرخصم بگذارد همی، از اشک بگذارم دمیبر زخم هایت مرهمی، یک ره ز پا تا سر پدر

افسوس کاندر هر نظر، چندان مرا نبود خطرتا همچو خاک رهگذر، گیرم ترا در بر پدر

ازخاک و خاکستر ترا، شد بالش و بستر چرابا آنکه زیبد سرترا، بر دیبه ی گوهر پدر

در چنگ جمعی ز اهل کین، خوارم پریشانم حزینبر پای هین برخیز و بین، گر نیستت باور پدر

هم گوش کیوان کر کنم، هم جیب کیهان تر کنمگر من شکایت سر کنم، زین فرقه ی کافر پدر

ازخاک آتش بر کنم، افلاک خاکستر کنمعالم پر از آذر کنم، از آه سر تا سر پدر

آفاق را جیحون کنم، چو شد پر خون کنمربع و دمن گلگون کنم، از دیدگاه تر پدر

گفتی شکیبایی نما، در معرض این ماجرادیگر چه سازم در بلا، طاقت نیارم گر پدر

ما را اسیر و خوار بین، در ورطه ی کفار بینبی مونس و غم خوار بین، با جان غم پرور پدر

آید صفایی روسیه، چون نامه ی خویش از گنهکآمرزیش از یک نگه، در عرصه محشر پدر