شمارهٔ ۴۰۵

۹ بیت

از تو ای دوست چه پنهان رهم افتاد به کوییکه دل افکند مرا در هوس روی نکویی

دلبری جان شکری پرده دری نکته دراییگلرخی سرو قدی سنگ دلی سلسله مویی

گل نوشین دهنی سرو صنوبر حرکاتیسنگ خارا شکنی سلسله غالیه مویی

لعبت لاله عذاری صنم باده گساریسرکشی سیم تنی نوش لبی نادره گویی

رسدش مو به میان با همه خردی عجب آرموین عجب تر که میانش نرسیده است به مویی

خاک دل رفت به بادم به هوای سر زلفیآب رخ ریخت به خاکم همه از آتش رویی

سوزن و رشته ز زلف و مژه می ساز فراهمتا مگر زخم مرا زین دو توان کرد رفویی

گر نشیند چه شود بار برین دیده ی گریانسروی آنسان نکند جای مگر بر لب جویی

صرف جانان شد اگر عمر صفایی مخور اندهجاودان زنده بمانی توکه جان داده اویی