شمارهٔ ۳۸

۹ بیت

در پی وصل جفا جوی ستم پاره ی ماتا دل از هجر نشد پاره نشد چاره ی ما

یا فراقم بکشد یا به وصالت برسیمتا چه اندیشه کند رای تو درباره ی ما

دیده در پوست نگنجد گه دیدار مگرعین شادی شده پیوند به نظاره ی ما

دیگر ایام بهار آمد و وقت است که بازعذر صد توبه بخواهد لب می خواره ی ما

شدم آشفته به عفوی کآید روشنچشم صد یوسف از این پیراهن پاره ی ما

نشترم ز آن مژه بر سینه چنان زد که هنوزمی رود خون دل از دیده به رخساره ی ما

گفتم آرم به ترحم دلت از زاری گفتچه کند قطره ی باران تو باخاره ی ما

گفتم از نوش لبت بخش من آخرکوگفتمی نسازد به مزاج توشکر پاره ی ما

الفتی هست صفایی به سهی قدانمبوده از سرو مگرتخته ی گهواره ی ما