شمارهٔ ۳۰۲

۱۱ بیت

بیا بنگر سرشک اشکبارانکه تا چون برده آب از اشک باران

ز راز ما مگر آگه نکردندبهر نام مرا کمتر ز یاران

خدا را تا ز هجرانم رهانیمرا اول بکش زین جان نثاران

به امیدی به پایت سر سپردمکه سایی پا به فرق سر سپاران

اگر خواهی که نومیدت نمانندترحم کن براین امیدواران

دل و دین تا به یک مجلس ببازنددر آ در خلوت پرهیزگاران

به جای باده بنهادی از آن لبچه منت ها به دوش باده خواران

خرامت را خجل نبود اگر کبکچرا ناید به شهر از کوهساران

ز بس کز خجلت قدت عرق ریختبه گل شد پای سرو جویباران

مرا بس چهرت از بهر تماشاگلستان را گذارم با هزاران

صفایی را ز زاری می کنی منعغریق بحر کی ترسد ز باران