شمارهٔ ۲۷۸

۹ بیت

باخاک ره اگر فلک آرد برابرمنگذارد از حسد که نهی پای بر سرم

در ره گذاشت چشمم و بر خاک ره گذشتخاکم به فرق باد که ازخاک کمترم

آرام دل به زلف دلارام بسته بوددردا که رفت دلبر و نگذاشت دل برم

من با کمال یاسه به وصلت امیدواراین دولت از کجا شود آیا میسرم

در گلشنم ز بال فشانی چه دل گشودای کاش پیش از این به قفس ریختی پرم

بی سایه ی سهی قد سروت به سیر باغبر دیده برگ بید زند تیغ خنجرم

تف دلم ز خشک لبی گر یقینت نیستاینک گواه سوز درون دیده ترم

با روی زرد و اشک روان خوشدلم که شدملک غمت مسخر از این گنج و لشکرم

نتوان علاج هجر صفایی به صبر کردباید درین مجاهده تدبیر دیگرم