شمارهٔ ۲۵۷

۱۲ بیت

به مهر روی ماهی عهد بستمکه عهد مهر مه رویان شکستم

شدم تابنده ی آن سرو آزادز بند بنده و آزاد رستم

مرا تنها کجا بود اینقدر دلکه چندین دل بهر عضو تو بستم

نظر نتوانم از روی تو برداشتبخوان گو شیخ و صوفی بت پرستم

خوشم کاین خاکساری سربلندی استاگر بالای سروت ساخت پستم

چو دامن سر به پایت سودمی بازرسیدی گر به دامان تو دستم

به یاد آید ترا ز اول که گفتیچو دیی ر کمندت پای بستم

ز نوش وصل مرهم خواهمت ساختچو از نیش فراقت سینه خستم

بدین امید در راهت شب و روزگهی برخاستم گاهی نشستم

به جان تن زندگی دارد دریغاعجب دارم که من چون بی تو هستم

دگر ننهم ز خلوت پای بیرونگر از دست تو ای صیاد جستم

روا نبود ملامت بر صفاییکه من هم رشته طاقت گسستم