شمارهٔ ۲۲۲

۹ بیت

در گلستان رخ ار گشاید بارگلبن اید خجل ز روی هزار

خاک بیزد صبا به فرق چمنچون کشدپرده ماهم از رخسار

تا شد از چشم و لب نهان و پدیدروز و شب باده بخش و باده گمار

تا ز رخسار و خط بهم پیوستانگبین با کبست وگل با خار

زان لب و چشم دیده ها خون ریززان خط و چهر سینه ها افگار

لب و زلفش بتی است در زنجیررخ و خطش مهی است در زنجار

گر بدین سان بود کشاکش حسنجان بدر ناورد یکی ز هزار

وگر این است موج قلزم عشقعجب ار کشتی ای رسد به کنار

دل صفایی دگر به کف نایدبرد او را نبودمی انکار