شمارهٔ ۲۱۶

۱۲ بیت

در آغاز پیری و انجام کارمرا باز بخت جوان گشت یار

نکو محضری مهربان دلبریبه نامیزد آمد مرا درکنار

در آمد به کاخم بتی ماه رویبتی کارساز و مهی سازگار

گل اندام و گل بوی و گل پیرهنگل آگین و گل رنگ و گلگون عذار

به طلعت چو ماهی ولی کام بخشبه قامت چو سروی ولی کامکار

بدن کوه مرمر ولی راهرودهن تنگ گوهر ولی باده خوار

به پیکر بهاری ولی بی خزانبه عارض ریاضی ولی بی حصار

دهان خوان نعمت که جانش خورشزبان کان شکر که شکرش مدار

به گیسویش از عنبر و مشک ننگبه لیمویش از نار و نارنگ عار

چه نسبت شکر را به مرجان دوستچه قیمت گهر را به دندان یار

شکر کی شود این چنین شهد ریزگهر کی بود اینقدر آبدار

صفایی چه غم گر غمم زو فزودهم او نیز باشد مرا غم گسار