شمارهٔ ۶۴
شمائید گروهی که طلبکار خدائیداگر مرد ره فقر و فنائید شمائید
فنا عین بقا بود که مردند و رسیدندگدایان ره فقر چه در بند بقائید
سمای دل و جانست تجلیگه خورشیدندیدید که در پرده ارضید و سمائید
سویدای دل ماست سرای ملک العرششما بنده فرشید و گرفتار سرائید
کجائید خدا را بلدالامن بود جایشما سخره تسخیر بلادید کجائید
زدائید اگر لوح دل از زنگ اضافاتهمه جام جم و آئینه غیب نمائید
بسلطان ندهد باج که از فقر نهد تاجسلاطین ملوکید و عبید فقرائید
کسای فلک و اطلستان فرش بساطستاگر در گرو بیعت اصحاب کسائید
نه ابرید و نه بادید و بکشت ملک و ملکبر از ابر مطیرید و به از باد صبائید
ببرید سر دیو هوی را و نشینیدبر اورنگ خلافت که سلیمان هوائید
شمائیکه گدایان سر و افسر و گنجیدسراپای برنجید نه شاه و نه گدائید
گدایان طلب را بحقارت نتوان دیدکه با افسر فقرند و شما بی سر و پائید
عدوئید بر آن قوم که بر امر ولاتنداگر والی خلقید که فرزند زنائید
زنانی که طلبکار خدایند خدایندشما زن صفتان دشمن مردان خدائید
صفا نور بسیطست و محیطست باضدادمگر ظلمت محضید که بر ضد صفائید