شمارهٔ ۵۳

قافیه: یرمباد۱۴ بیت

دل کس خسته آن زلف گرهگیر مبادهیچ دیوانه چو من در خور زنجیر مباد

دل من طالب اکسیر شد و سوخت ز دردسوختم دل شده ئی طالب اکسیر مباد

عاشقی دوش حدیث سر آن زلف بتابکرد تقریر و دلم برد که تقریر مباد

طالب شیفته ئی آیتی از آن خط سبزکرد تفسیر و مرا کشت که تفسیر مباد

نفس من ز تف ناله شبگیر بسوختکس چو من سوخته ناله شبگیر مباد

دیدم آن صورت و دل رفت بدانگونه ز دستکه بحیرانی من صورت تصویر مباد

کرد در روز جوانی ز غم عشقم پیرنوجوانی که ورا بخت جوان پیر مباد

زاهد شهر بدم پیر خرابات شدمکس چو من دستخوش پنجه تقدیر مباد

عشق تسخیر دلم کرد و شدم شهره شهرملکتی چون دل من سخره تسخیر مباد

تیر مژگان تو کافر بچه از دل بگذشتسینه هیچ مسلمان هدف تیر مباد

کرد تاثیر چنان در دل زارم که مپرسهیچ پیکان بچنان قوت تاثیر مباد

برد پیمان تو و عشق من از عقل ثباتکه بعشق من و پیمان تو تفسیر مباد

بستی و خستی و آتش زدی ای عشق بدلآهوی دشت بمیدان تو نخجیر مباد

عقده عشق نشد باز به تدبیر صفاعقده‌ای در گره ناخن تدبیر مباد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ تجربهٔ تلخ و گاهی شیرین عشق و دلدادگی شاعر است. او عشق را به عنوان نیرویی تسخیرکننده توصیف می‌کند که دل و جانش را در آتش می‌سوزاند. شاعر در بیان احساسات خود، به زوایای مختلف عشق اشاره می‌کند، از جمله درد و رنجی که از معشوق می‌کشد و تأثیر عمیق زلف و چشمان او بر دلش. او همچنین به جوانی و پیری ناشی از عشق و دشواری‌هایی که برای کسب توجه معشوق و فهم عشق می‌کشد، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به سرنوشت و تقدیر اشاره می‌کند و از اینکه نتوانسته عشقش را به درستی تفسیر کند، حسرت می‌خورد.