شمارهٔ ۳۴
نشین بچشم من از خاک رهگذر ایدوستتو سرو نازی و ماء/وای سر و بر لب جوست
بخاک عشق نهم سر که پای خویش درانبهر طرف که نهم راه دیگریست بدوست
چنان گرفته رگ و پوستم تجلی عشقکه پوست یا رگ من نیست این تجلی اوست
سکندری طلبی سر ز خط یار مپیچکه خضر آب بقا خط یار آینه روست
که تا زدوش بدوشم کشند تا بر یارچه سالهاست که خاکم درین سراچه سبوست
مرا دلیست پریشان ز زلف یار بپرسپدید حال دل از زلف یار موی بموست
گداخت راه دلم سنگ و در تو نیست اثربسینه اینکه تو داری مگر دلست که روست
قدم بروز جوانی خمید و این اثریستزهر که قبله او پیش طاق آن ابروست
بر آن سرم که بمیدان عشق بازم بازسری که در خم چوگان زلف یار چو گوست
تو سوزن مژه داری و تار زلف پریشبیا که چاک دل ریش را زمان رفوست
هزار زخم بدل میزنی و با خبریکه پای بست سر آن دو زلف غالیه بوست
تنم بپوست نگنجد که عشق دوست صفابدل نشسته که مغزست و مابقی همه پوست