شمارهٔ ۱۰۹
زین سپس بر هر چه غیر از وجه باقی پا زنمتشنه ام زین پس بدریا گر رسم دریا زنم
باده وحدت تنی را نیست اندر خورد جامجام وحدت گر زنم من با تن تنها زنم
نیستم منصور و منصورم که در این دار پستکوس سبحانی بدار عالم بالا زنم
چون کنم پنهان که پنهانیش از پیدائی استمن شراب عشق گر پنهان و گر پیدا زنم
کی زنم جائی علم کش مقطع و مبداستیمن علم در عالم بی مقطع و مبدا زنم
لن ترانی چیست من خود طبل ارنی را دوالبی حجاب موسوی بر سینه سینا زنم
آب وحدت جوشم از سر چشمه اثناعشرگر عصای موسوی بر صخره صما زنم
نوگل بی خار توحید از بهار دل دمیدخار زین نورسته گل بر چشم نابینا زنم
تشنه کی مانم من ار در آب یا در آتشمآب سرد سلسبیل از آتش مینا زنم
سرنهم از بندگی بر آستان می فروشبر سر از این پادشاهی تاج کرمنا زنم
پیر عقل و پادشاه شهر بودن ابلهیستزین سپس دیوانه گردم خیمه بر صحرا زنم
باسر زلف تو عقل و عشق و عرفان صفاهر چه دارم سود خواهم برد اگر سودا زنم