شمارهٔ ۱۸ - من مکنونات سره و فواتح افکاره و نعت حضرت ثامن الحجج ارواحنا فداه
ای چرخ گرد گرد مکش زارمخیره مگرد در پی آزارم
بسیار آسیات کند گردشکم سوده کن ز گردش بسیارم
ثابت نئی بسیرت خود کمترتهدید کن ز ثابت و سیارم
من مرکز زمین نیم و جورتگردد بدور چون خط پرگارم
کاسد مکن که تاجر تجریدمای مشتریت مفلس بازارم
فاسد مکن که قافله چینممشک ترست تعبیه در بارم
بیزار کردیم تو ز خود آوخکز هستی تو و خود بیزارم
طومار وار پیچم و کردارتتبتست در مطاوی طومارم
پندارم از تو کین کشم و غافلکاین لقمه نیست در خور پندارم
دائم بر آن سری که بیوباریای اژدهای مردم او بارم
مجبور کردیم بگرفتاریپنداشتم که فاعل مختارم
مختار بودم از دل و از قالببر صد هزار درد گرفتارم
در بند چار عنصر ظلمانیاز این مزاج مختلف آثارم
ظلمت نیم تجلی نورم منظلمت گرفته دامن انوارم
آبم ولی نه دستکش خاکمنورم ولی نه دستخوش نارم
خاک بسیط مرکز توحیدمباد بزان گلشن اسرارم
نار نزاده زاهن و از سنگمورد نرسته از گل و از خارم
من پر کاه بودم و غم صرصرسنجیده بود چرخ بمعیارم
ایدون بسنگ کوه گران سنگمبل کوه را بکوبد پیکارم
باز و شگال چرخ نرنجاندبا چون منی که ضیغم ناهارم
من شیر مرغزار الوهیتآهوی قدس طعمه و ادرارم
برقاب هر دو قوس کنم جولانعشق دلست رفرف رهوارم
کی میرسند قافله گردونبر گرد من که قافله سالارم
چندین هزار دور ربوبی منپیشم ز چرخ و آخر ادوارم
اطوار را بدائره ام ساریدر نقطه نهایت اطوارم
سیر جماد کرده شدم نامیحیوان چرید یاسمن و خارم
حیوان شدم نه خار و نه گل بودمز آدم شکفت نوگل گلزارم
انسان شدم بکار طلب رفتممطلوب گشته باز طبکارم
سلاک راست چار سفر من خودعمریست در کشاکش اسفارم
سیر منازل سفر ثانیبیرون بود ز حیز گفتارم
بیرون بود ز خواب و خور و غفلتسیر عوالم دل بیدارم
من بنده دلم که درین ظلمتبنمود راه روشن هموارم
طی کرد بر عالم ناسوتیتا بار داد در حرم یارم
بار خودی ز دوش بیفکندمبر شکر آنکه محرم این بارم
بگذشته از زمان هله فانی دردیهور و دهر و سرمد و دیهارم
بر ملک و بر ملک شده ام قاهرمقهور عشق قاهر قهارم
از خاک ین دو دار نیالودمشهپر که باز ساعد دادارم
از بلبلان گلشن لاهوتمبرگ ولایتست بمنقارم
آن ناوکم که بر هدف توحیداز سر نشسته تا بن سوفارم
آئینه شهودم و میتابدخورشید یار از درو دیوارم
صد ره درین مشاهده روشن تراز آفتاب آینه کردارم
بالا ترم ز پستی و از سستیدر ماء/منی بلندم و ستوارم
دریای پر ز خون بودی وحدتبحر محیط او من نهمارم
خون تمام هستی ازین دریاباشد بگردن دل خونخوارم
بر آفتاب و ماه فلک سلطاندرویش فقر حیدر کرارم
مست می ولایت موجودماین خمر را بخانه خمارم
با یازده خلیفه پس از حیدریارم چنانکه دشمن اغیارم
اغیار کیست مقدرت مهدیدجالها فشرده بمنشارم
کشتم جنود نفس بهیمی رادر ملک خویش قاتل کفارم
آتش زدم بمملکت شرکتشر نیستم شراره اشرارم
در شاعری مقنن قانونمبینی چو ژرف بینی اشعارم
دریای بی نهایت و بی قعرمپیداست از تشعب انهارم
هان غوص کن گهر بر سلطان برمن بحر پر ز گوهر شهوارم
بحرم محققست ز امواجمابرم معینست ز مدرارم
سر رشته خدات بدست آیدگر سر نهی برشته گفتارم
ایمن شوی ز سنگ سبکسارانگر نشمری بسنگ سکبارم
طاوس نیستم که تنم بر پرمن کی بفکر درهم و دینارم
رهزن نیم بسبک دغل بازاناما بهوش باش که طرارم
داود وادیم که جبل گیردرقص جمل ز نغمه مزمارم
در زیر بار عشقم چون اشتربر دست یار باشد ماهارم
زالایش دوئیست دل صافیمکنون سر عترت اطهارم
مشهور دهرم ازدم منصوریمنصور وار بر ز بر دارم
من کاه نیستم که اگر خیزدباد از ختن برد زی بلغارم
نز هیبت بخار چنو کوهمکافتد ز لرزه کیک بشلوارم
از چرخ و کوه و بحر و برم برتربیرون ز هر چهارم و هر چارم
چونان نیم بدست و دم نائیدرهای و هوی وحدت ناچارم
جان کیست جسم چیست کزین ساغرنه سر بجای ماند و نه دستارم
دائر بدور خویشم و چابک تراز آفتاب گنبد دوارم
دنیی است جیفه طالب دنیی سگسگ نیستم چه کار بمردارم
اشرار را ز رشته رقیتحرم صفای باطن احرارم
خورشید آسمان صفا هانمنور و ضیاست حکمت و کردارم
از بندگان شاه خراسانیشمس هدی رضا سر ابرارم
بر روح کفر آژده سوهانمبر چشم شرک تافته مسمارم
آنرا که نیست مور در سلطاندر آستین دیده و دل مارم
در بند عشق سلسله طهگر نیستم مقید زنارم
دارم زمام ملک و ملک بر کفدر کار هر دو کونم و بیکارم
قدرم بپای فرق فلک سایدغم نیست گر نداند مقدارم
پا تا بسر خرابم ازین کثرتدر شهر بند وحدت معمارم
نو کیسه نیستم زر دولت راگنجور گنج و کان کهن بارم
از ذرگان شمس شموسم منروشنگر شموسم و اقمارم
در باغ عزتم گل بینائیخارت بدیده گر نگری خوارم
زنهار خوار نیستم ای رهرومشکن اگر درستی زنهارم
منگر بدینکه خواند خری ناقصیا منحرف مزاجی بیمارم
بنگر بدینکه مکرمت باریپرداخت چل صباح بتیمارم
در من نماند گل که نکشت آن شهو اب حیات داد بتکرارم
تکرار چیست جلوه وحدانیبیخست و شاخ و برگ و گل و بارم
چون شمع روز مرده و شب روشنبین روز روشنست شب تارم