شمارهٔ ۷۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انبرخاست۷ بیت

آه گرمی که به یاد تو ز دل ها برخاستمرده ای بود ز اعجاز مسیحا برخاست

نرگس از مستی چشم تو چنین شد بیمارسرو آزاد به تعظیم تو از جا برخاست

هر کجا بزم طرب ساز تو شد از راه ادبزود بنشست ز پا ساغر و مینا برخاست

به هوای گل رخسار تو از پردهٔ غیبغنچه بیرون شد و نرگس به تماشا برخاست

هر دو جا رفتم و دیدم که ز بدنامی منمؤمن از کعبه و کافر ز کلیسا برخاست

وای بر حال کسی کاو به جهان دل بربستای خوشا آن که به دل از سر دنیا برخاست

از سر کون و مکان از ته دل بر سر دلبه امیدی که نشینی تو سعیدا برخاست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و تأثیرات آن بر دل و جان مردم را توصیف می‌کند. او به گرمی و عشقی که از یاد محبوب به وجود آمده اشاره می‌کند و می‌گوید که این عشق می‌تواند مانند معجزه‌ای از مسیح باشد. نرگس و سرو به خاطر زیبایی معشوق به حالت احترام و تعظیم درمی‌آیند و در مجالس شادی به خاطر او ساغر و مینا ترک می‌شود. همچنین، شاعر به زیبایی‌های ظاهری پرده غیب اشاره می‌کند که غنچه و نرگس را به تماشا وامی‌دارد. او از تجربه‌های خود می‌گوید که مؤمنان و کافران نیز به خاطر بدنامی‌اش دست از عبادت برمی‌دارند. در نهایت، او به حال کسی افسوس می‌خورد که به دنیا دل بسته و از آنچه در دل می‌پرورانند، دلسرد می‌شود و خوشا به حال کسی که با امید به وصال معشوق از دنیا می‌گذرد.