شمارهٔ ۷۳

قافیه: ابرخاست۸ بیت

یار را از من چه می‌پرسی بپرس از دل کجاستمحفل لیلی ز مجنون پرس در محمل کجاست

عالمی شد کشتهٔ شمشیر غم کو شاهدیتا برآید از میان گوید به ما قاتل کجاست

سیر دارم تا سحر امشب کنشت و کعبه راتا چراغ بی‌ریا روشن در این محفل کجاست

ای که صد گل می‌کنی هر لحظه در این بوستانجز تو در زیر زمین یک دانه بی‌حاصل کجاست

جنگ هفتاد و دو ملت بر سر راه است و بسورنه غیریت میان خلق در منزل کجاست

نسبت سرو چمن با قامتش عین خطاستقامت موزون او چون سرو پا در گل کجاست

طرفه عالم‌هاست در انفس که در آفاق نیستآنچه پنهان کرده در دل باغبان در گل کجاست

ای که می‌گویی سعیدا را ز جان و دل گذرجان فدایت باد لیکن عاشقان را دل کجاست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار در مورد موضوعاتی چون عشق، فراق و جستجوی حقیقت صحبت می‌کند. او از یار می‌پرسد که دل کجاست و به کنایه اشاره می‌کند که باید از معشوق پرسید که محفل عشق و دیوانگی کجاست. شاعر به غم و مصیبت‌هایی که بشر را در خود گرفتار کرده اشاره می‌کند و از نبود شاهدی برای درد و رنج سخن می‌گوید. همچنین با اشاره به جنگ‌های مختلف، به وحدت و تفاوت‌ها در میان انسان‌ها پرداخته و از بی‌معنایی جنگ‌ها و جدایی‌های بی‌اساس انتقاد می‌کند. او به زیبایی و تناسب قامت معشوق نیز اشاره می‌کند و می‌پرسد که راز و زیبایی پنهان در دل کجاست. در نهایت به عشق و حسرت عاشقان می‌پردازد و از یار می‌خواهد که دل عاشقان را دریابد، چرا که عشق تنها به جسم و جان نیست بلکه نیاز به احساس و دل نیز دارد. این اشعار بر پیچیدگی‌های عشق و زندگی انسانی تأکید دارند.