شمارهٔ ۷

قافیه: لمارا۸ بیت

الهی حل مگردان تا قیامت مشکل ما رامکن چون لاله پیدا در جهان داغ دل ما را

خیالی ساز یارب هر جا که در بزم ما سازدبپرداز از حکایت های عالم محفل ما را

به شادی بگذران از تنگنای زندگی یاربمبادا غم در این وادی زند ره، محمل ما را

نمی خواهیم در محشر بهای خون خود از کسهمان کن روبرو یک بار با ما قاتل ما را

به آبروی خشک خویشتن شادیم چو گوهرمبادا تر کنی با آب حیوان ساحل ما را

ز بی دردان عالم درد ما را کس چرا پرسدکه غیر از صاحب دل کس نمی داند دل ما را

چو گردد استخوانم نرم ای پیر مغان بشنوکه گر افتد نه برداری ز پای خم گل ما را

دل ما را همین سرگرم دارد در خرابی‌هاکه کس جز ما نمی‌داند سعیدا منزل ما را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به دعا و درخواست از خدا اختصاص دارد. شاعر از خداوند می‌خواهد که مشکلات او را تا قیامت حل نکند و دل‌تنگی خود را به مانند لاله در جهان نشان ندهد. او از خدا می‌خواهد که هر جایی که شادی در بزم او ایجاد می‌شود، از داستان‌های حزن‌انگیز دور باشد و غم وارد زندگی‌اش نشود. همچنین، شاعر تمایل دارد که در روز قیامت با قاتل خود روبرو نشود و در عوض از آبروی خود شاد باشد. او بیان می‌کند که درد دلش را هیچ‌کس جز خود او نمی‌داند و از پیر مغان می‌خواهد که به او گوش دهد. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که دلش در خرابی‌ها سرگرم است و هیچ‌کس نمی‌داند که منزل واقعی او کجاست.