شمارهٔ ۵۵۶

قافیه: ارهای۱۱ بیت

باز چشمش سرمه آمیز آمدهطرفه بیماری به پرهیز آمده

غیر داغ و آه از دل برنخاستوادی ایمن بلاخیز آمده

کوه هستی را به ما هموار کردعشق فرهاد سحرخیز آمده

هر که او مست شراب بیخودی استساغرش بی باده لبریز آمده

ناتوانی دیده کس جز چشم اوخسته و بیمار و خونریز آمده

از تبسم لب دگر هرگز نبستتا به کام دل نمک ریز آمده

شد به غارت کردن جان ها سوارهر دو فتراکش دلاویز آمده

سوخت دل گویا به داغ سینه امآه من با شعلهٔ تیز آمده

کیست یارب در پس آیینه امطوطی نطقم شکرریز آمده

جان من شد بندهٔ ملای رومدل مرید شمس تبریز آمده

از برای غم سعیدا غم مخورگرچه این لشکر به انگیز آمده

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالاتی از عشق، درد و شوق می‌پردازد. شاعر از تجربه‌های عاطفی خود می‌گوید و به توصیف عشق و شیدایی می‌پردازد که جان و دل او را تسخیر کرده است. او از بیمارانی می‌گوید که در جستجوی عشق و راحتی هستند و بیشتر از هر چیز به ادراک و احساسات عمیق خویش اشاره دارد. در این میان، تصویر عشق به عنوان یک نیروی سوزان و عمیق نمایان است که به زندگی‌اش معنا می‌بخشد. در نهایت، شاعر به نوعی از تسلیم و وابستگی به عشق اشاره می‌کند و همه اینها را به نوعی جشن و غم می‌آمیزد، نشان‌دهنده پیچیدگی احساسات انسانی.