شمارهٔ ۵۵۵
نماید گاه ابرو گه جمال آهسته آهستهز ابر آید برون بدر و هلال آهسته آهسته
به همواری کشیدم در بر آن سرو سهی قد راتو ای بلبل به گوش گل بنال آهسته آهسته
از این غوغا چه حاصل میکنی واعظ در این مجلسنداری حال، باری قیل و قال آهسته آهسته
غرور حسن در آغاز خط از غافلی باشدکه بس با سبزه گل شد پایمال آهسته آهسته
سعیدا هرچه را در دل تعلق بیشتر داریکشی آخر از آن چیز انفعال آهسته آهسته