شمارهٔ ۵۲۳
کجا رسد به تو گل در ادای دل بردنکه عندلیب تو دارد نوای دل بردن
چو موج خیز شود بحر عشق طوفانیسزد تو را که شوی ناخدای دل بردن
بجز حنا نشود سبز تا ابد چیزیبه هر زمین که گذاری تو پای دل بردن
نشسته غمزه به طاق بلند ابرو بازکه نیست بهتر از این گوشه جای دل بردن
ز شوق غنچه نماند به هر کجا که دلی استگذر کند چو به یادش هوای دل بردن
ز نالهٔ جرس کاروان کنعانیهمی رسید به گوشم صدای دل بردن
دلی به دست بیار آن زمان مراد طلبکه خاک، زر شود از کیمیای دل بردن
ز حسن خلق [و] وفا ریز رنگ بنیادشعمارتی که کنی در بنای دل بردن
دلی شکسته سعیدا نشد قبول دلشچها که من نکشیدم جفای دل بردن