شمارهٔ ۵۱۴
گاه روباه گهی شیر و گهی خرگوشیمگاه هشیار گهی مست گهی مدهوشیم
سخن توبه و تسبیح به زاهد گوییدباده تا هست در این میکده می می نوشیم
گر حقیقت نبود عشق مجازی کافی استدیگ آبیم که از آتش خس در جوشیم
سعی ما در ره جانان نه به امداد کسی استتا در این تن رمقی هست به جان می کوشیم
سر کونین نهان در دل خون گشتهٔ ماستآن حبابیم که دریای قدم می پوشیم
در خرابات سرودیم به مسجد تسبیحپیش گل دیده و در صحبت بلبل گوشیم
ما گل باغ جهانیم و رقیبان [خارند]راز خود فاش، گناه دگران می پوشیم
ما ز مردان نهراسیم که خود بر سر خویشخاک کردیم سعیدا و کفن بر دوشیم