شمارهٔ ۵۰۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: یدهمیروم۶ بیت

می سزد گر کله خویش به سر کج بینممن که چون لاله ز خون دل خود رنگینم

چون فلک نی به هوای دل خود در چرخمچون زمین بار جهان می کشم و تسکینم

ظاهرم رنگ دگر دارد و باطن دیگربدنم گرچه ز خاک است به جان سنگینم

باده چون نوشم و دلجمع چسان بنشینممن که از شادی بسیار چو گل غمگینم

فرس فکر نرانم به هوای رخ کسدایماً پیروی شاه کند فرزینم

بسته بادا در آن باغ سعیدا بر منکه خلد خار ندامت به کف گلچینم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر شاعر از احساسات عمیق و تناقضاتی که در زندگی خود تجربه می‌کند سخن می‌گوید. او به کج‌روی سر خود اشاره می‌کند و با اشاره به لاله، رنگین شدن وجودش از درد و رنج را بیان می‌کند. شاعر به احساس سنگینی در وجود خود اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه ظاهرش متفاوت است، باطنش دچار ناراحتی است. با نوشیدن باده، او به دنبال شادی است اما در واقع از درون غمگین است. شاعر نشان می‌دهد که چگونه در دنیای بیرونی، پیروی از شهوات و آرزوها می‌کند، در حالی که درونش گرفتار ندامت و اندوه است. در نهایت، او آرزوی آرامش و رهایی از این حالت و بازگشت به باغ سعادت را دارد.