شمارهٔ ۴۹۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انمیکنم۷ بیت

به هر چمن که وصال تو را خیال کنمچون گل به خون جگر رنگ خویش آل کنم

به صد زبان نشود اشتیاق من ظاهرچو گل به باد صبا گر بیان حال کنم

چنان خیال تو جا کرده است در جانمکه گر به خویش بیایم تو را خیال کنم

امید هست ز لطف خدای بی همتاکه قصر و خانهٔ بدخواه پایمال کنم

به سر من که زبان خیال محرم نیستبه خامهٔ دو زبان، چون بیان حال کنم

بیار باده و با محتسب بگو چون استکه خون دشمن دین را به خود حلال کنم

امید هست سعیدا ز لطف همت دوستکه عمر باقی خود صرف در وصال کنم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت به فکر وصال معشوق است و احساس خود را به تصویر می‌کشد. او بیان می‌کند که عشق و اشتیاقش آنقدر عمیق است که حتی نمی‌تواند آن را با کلمات بیان کند. خیال معشوق در وجود او جا گرفته و او به فکر رسیدن به اوست. شاعر به امید لطف خداوند انتظار دارد که به خواسته‌اش برسد و درد و رنج عشق را تحمل کند. همچنین، او از شراب و خوشی می‌گوید و امید دارد که زندگی‌اش را در کنار معشوق سپری کند. در کل، این شعر تجلی احساس عمیق عشق و انتظار شاعر است.