شمارهٔ ۴۸۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ابکشم۶ بیت

به گرد کوی جانان های های ساکنی دارمچو پای مور در این ره صدای ساکنی دارم

رفاقت با چو من مشکل بود کس را در این وادیکه دستی بر کمر چون کوه و پای ساکنی دارم

به هر دم [آرزویی] سد راه خویش می بینمچو می آیم به سرمنزل هوای ساکنی دارم

نمی ماند نهان در خاک مشت استخوان منکه چون همت به دوش خود همای ساکنی دارم

چه شد چون غنچه اوراق دل من گر پریشان شددرون پردهٔ دل دلربای ساکنی دارم

نمی دانم سعیدا کی خزان رفت و بهار آمددر این وادی چو نی برگ و نوای ساکنی دارم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از احساس تنهایی و دشواری‌های زندگی می‌گوید. او در کوی محبوب خود، مانند موری که تنهاست، احساس تنهایی می‌کند و مشکلات دوستی را در این مسیر درک می‌کند. او آرزوهایی را که هر لحظه سد راهش می‌شود، یاد می‌کند و نگران آینده است. همچنین به واقعیت فناپذیری انسان اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌چیزی از او در خاک نمی‌ماند. شاعر در نهایت به تغییرات فصل‌ها و حس ناامیدی و بلاتکلیفی‌اش نسبت به زمان اشاره دارد و نشان می‌دهد که درونش همچنان پژمرده و پریشان است.