شمارهٔ ۴۷۲
منم که خود غم و خود یار غمگسار خودمگهی شرابم و گه نشئه گه خمار خودم
به هر صفت که بینی منم نه غیر من استکه خود محیطم و خود موج و خود کنار خودم
فنا و فقر و بقا را ز هم جدایی نیستکه خود خزانم و خود باغ و خود بهار خودم
بخه صیدگاه تفکر اگر روی دانیکه خود شکارم و خود باز و خود سوار خودم
ندیده دیدهٔ غیری جمال پاک مراکه خود رقیبم و خود عشق و خود نگار خودم
گهی حسینم و گه موسی و گه ابراهیمکه گاه نیلم و گه منجنیق [و] دار خودم
منم که با همه اشیا محیط می خوانندمنم که دایره و نقطه و مدار خودم
به هر دیار سعیدا چو رفتم و دیدمهمان مصاحب من یار در دیار خودم