شمارهٔ ۴۶۴

قافیه: نتودیدمگفتم۹ بیت

آه از آن روزی که چون یوسف نگاری داشتمدر نظرهای عزیزان اعتباری داشتم

یاد ایامی که در این کلفت آباد جهانهمچو مینا و صراحی غمگساری داشتم

وای از آن روزی که پایم می فشرد انگور رادر خرابات مغان دست به کاری داشتم

سوخت دل یکباره ور نی از گل روی کسیپیشتر در سینه من هم خارخاری داشتم

باد دستی های من یکبارگی افشاند و رفتدر دل و در سینه هر گرد و غباری داشتم

بسکه در غربت ز تنهایی صفاها کرده امنیست در خاطر که من یار و دیاری داشتم

چشم گردونم به خاک افکند ورنه بیش از اینسینه ای چون ابر و چشم اشکباری داشتم

آمدم تا وادی خود دشمنان ره یافتندوای چون من بیخودی بر خود حصاری داشتم

پاسبان بودم سعیدا با سگان کوی یارای خوش آن روزی که آن جا اقتداری داشتم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر، lamentی از شاعر است که به یاد روزهای خوش و اعتبار خود نزد عزیزان می‌سراید. او به دوران‌هایی می‌نگرد که همچون یوسف، زیبا و محبوب بود و در زندگی خود، شادابی و سرور داشت. شاعر از ناپایداری دنیا و دردهایی که تجربه کرده، شکایت می‌کند و یادآور می‌شود که در تنهایی و غربت، کمرنگ شده است. او به خاطرات دردناک و لحظات خوشی که داشت، اشاره می‌کند و از حسرت‌هایش می‌نالد، همچنین به وجود یار و دیاری که دیگر ندارد، افسوس می‌خورد. در نهایت، او به روزهایی اشاره می‌کند که در کنار یار خود احساس قدرت و آرامش می‌کرد.