شمارهٔ ۴۶۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ررفتم۱۲ بیت

خود گدایم گرچه یار هر گدایی نیستمیار اگر گردم بجز یار خدایی نیستم

دست خونریزی مرا در خاک و خون افکنده استمن ز دست افتادهٔ پای حنایی نیستم

ای جنون زینهار نگذاری مرا در دست عقلمن حریف مکر و ریو روستایی نیستم

جادهٔ بیگانگی چون نیست محتاج دلیلدر سراغ راه تنگ آشنایی نیستم

با وجود آن که در من نیست یک دم را نواباز چون نی در خیال بینوایی نیستم

همچو گل هرگز نگردیدم اسیر رنگ و بومن دلیل راه و رسم بی وفایی نیستم

خاطرم از نرم خویان بیشتر دارد شکستمن حریف سنگ سخت و مومیایی نیستم

داغ دل باشد علاج سینه ریشان جنوندردمندم لیک محتاج دوایی نیستم

خویش را در جیب صد عیب و هنر پیچیده امآفتابم لیک گرم خودنمایی نیستم

ظاهرم فقر است و باطن فقر و ذکرم دوست دوستهمچو درویشان بی معنی ریایی نیستم

دوست دارم هجر را زان بیشتر از روز وصلگرچه دورم از تو در فکر جدایی نیستم

نیست جز معنی سعیدا مقصد من از سخنهمچو بلبل در پی دستان سرایی نیستم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده احساسات عمیق شاعر است که خود را مانند گدایی می‌داند که به رغم ظاهر ناچیزش، از درون غنی است. او به یار خود، که نماد خداوند است، عشق ورزیده و خود را در درد و رنج انسانی خویش محصور می‌بیند. شاعر به جنون، عقل و بیگانگی اشاره می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد که او را رها کنند. او از بی‌معنایی و فریب دنیا می‌گوید و به زخم‌های درونش اعتراف می‌کند، اما در عین حال نشان می‌دهد که به دنبال حقیقت و معرفت است. شعر در نهایت به عشق و جدایی می‌پردازد و بیان می‌کند که در جستجوی معنای حقیقی زندگی، همیشه با دلی پر از عشق و غم است.