شمارهٔ ۴۴۵

قافیه: یندل۷ بیت

از آن زمان که غم او گرفته جای خیالدگر به گوشهٔ دل کم رسیده پای خیال

به روز وصل دلم صاف تر ز آینه بودفراق یار مرا کرد آشنای خیال

به فکر گوی سخن گر مراد می خواهیکه زر شود سخن مس ز کیمیای خیال

چه فکرها که نکردم نمی رسد چه کنمبه غیر پنجهٔ دل دست کس به پای خیال

به فکر نفی سوای تو بسکه گردیدمنیافتیم در این خانه ماسوای خیال

به هر خیال که رفتم گرفت دردسرمنشد موافق طبع دلم هوای خیال

جهان اگرچه خیال است لیک حضرت حقنیافریده سعیدا تو را برای خیال

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از غم و اندوه ناشی از جدایی صحبت می‌کند. شاعر می‌گوید که از زمانی که غم جدایی او را فراگرفته، دیگر خیال به دلش راه نمی‌یابد. او از روز وصال یاد می‌کند که دلش صاف‌تر از آئینه بود، اما اکنون فراق یار او را با خیال‌های دردناک آشنا کرده است. شاعر به تفکراتش اشاره می‌کند و می‌گوید که تلاش کرده به مراد دست یابد، اما هیچ کس جز دل خود به فکر خیال او نیست. او در جستجوی غیر از معشوقش به بن‌بست رسیده و در هر خیالی که رفته، دچار دردسر شده است. با اینکه دنیا پر از خیال است، شاعر می‌گوید که خداوند او را برای خیال نیافریده است.