شمارهٔ ۴۳۵

قافیه: لزسنگ۶ بیت

دانی چه بود بادهٔ گلگون ز رگ تاکلعلی است که کردند برون از جگر خاک

جز پاک نیندیشد و جز پاک نبینددر هر که بود دیدهٔ غمناک و دل پاک

صد شیوه به هر چشم زدن باز نمایددلگیر نگردد کس از آن چشم غضبناک

بی خون جگر فهم سخن را نتوان کردهر چند که دلسوز بود شعلهٔ ادراک

آویخته صد حلقهٔ جان بر سر هر مودل در چه شمار است در آن حلقهٔ فتراک

صحرای فراق و ره آن کوی سعیدادشتی است بلا خیز و طریقی است خطرناک

خلاصه

هوش مصنوعی: باده گلگون که از رگ تاک می‌آید، نماد شادی و زندگی است که از دل خاک خارج شده است. افرادی که دل پاک دارند، تنها به خوبی‌ها فکر می‌کنند و نمی‌توانند از غم و ناراحتی‌ها بی‌توجه باشند. این شعر به بیان این نکته می‌پردازد که وقتی دل پاکی داشته باشی، درک عمیق‌تری از زندگی خواهی داشت. همچنین به زیبایی‌های عشق و سختی‌های فراق اشاره می‌کند و آن را به یک راه خطرناک و پر از بلا تشبیه می‌کند. در نهایت، به اهمیت عاطفه و خون دل خوردن در فهم واقعیات زندگی اشاره می‌کند.