شمارهٔ ۳۸۴
اشکی که به گلشن چمن‌آرا نکند کسزنهار که از دیده تمنا نکند کس
محکم نشود جذبهٔ قلاب محبتتا از ته دل در دل هم جا نکند کس
بردار ز رخ پرده چو خورشید که هرگزاز سهو دگر یاد مسیحا نکند کس
خوش نعمت عام تو زبان همه را بستتا از تو دگر شکوهٔ بی‌جا نکند کس
بر عاجز و بیچاره اگر رحم ثواب استپس رحم چرا بر تو سعیدا نکند کس؟