شمارهٔ ۳۳۵
هر که در این در ز راه صدق درآیدبایدش اول ز خویشتن به درآید
خانهٔ فقر است جای ما و منی نیستشاه جهان است یا گدا اگر آید
آن ز عمل های باطل است مشو خوشآنچه ز اعمال نیک در نظر آید
از ره عبرت ز خویش هر که سفر کردگر به خود آید عزیز و معتبر آید
جسم گل آلوده ات نه کاسهٔ چین استچون شکند باز از او صدا به درآید
این دل دیوانه را به زلف ببندیدگر به دو زنجیر، او ز عهده برآید
دوری خویش آن زمان ملاحظه افتدهر که ز خود یک دو گام پیشتر آید
من ز سر خود گذشته می روم این راهیار سعیدا مگر که سر بسر آید