شمارهٔ ۳۲۲

قافیه: اننمیگیردبهخود۶ بیت

چند در اندیشهٔ دنیا و دین خواهیم بودتا به کی در فکر و ذکر [آن و این] خواهیم بود؟

گل نخواهد کرد آخر غنچهٔ امید، چندهمچو داغ دست ما در آستین خواهیم بود؟

گرچه خواهم از نظرها رفت اما چون خیالدر دل و در سینه ها فکر متین خواهیم بود

یک شبی آخر در این عالم، قران خواهیم کردهر چه باداباد با ماهی قرین خواهیم بود

دوست گر در خاطر خود جا دهد مهریم مهردر دل دشمن چو بنشینیم کین خواهیم بود

زور [بازویی] بخواه و دست همت کن درازای سعیدا چند ما در [ماء] و طین خواهیم بود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تأمل در زندگی و اندیشه‌های انسانی پرداخته و به بیان این موضوع می‌پردازد که زندگی مملو از دغدغه‌ها، مشکلات و ناپایداری‌هاست. شاعر از بیهودگی درگیر شدن مداوم با مسائل دنیا و دین سخن می‌گوید و به این نکته تأکید می‌کند که امیدها و آرزوها نمی‌تواند به نتیجه‌ای مثبت برسد. او به نوعی تأمل می‌کند که حتی اگر از نظر جسمی دور شویم، اما در دل مردم باقی خواهیم ماند. در نهایت، شاعر از اهمیت تلاش و اراده در زندگی یاد می‌کند و به این نتیجه‌گیری می‌رسد که نباید تنها به معضلات و محدودیت‌ها فکر کنیم، بلکه باید به عمل و همت پرداخت.