شمارهٔ ۲۸۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: کشد۹ بیت

کسی گرد کوی تو گردیده باشدکه صد بار سر زیر پا دیده باشد

کسی طاقت آتش حسن داردکه چون زلف بر خویش پیچیده باشد

کسی را ز زلف تو باشد سراغیکه سررشتهٔ خویش گم دیده باشد

کسی می تواند که بی غم نشیندبه شادی غم دوست بگزیده باشد

تو دانی که خوب است [و] بد هر که را [تو]پسندیده باشی پسندیده باشد

کسی را رسد گل ز روی تو چیدنکه داغ تو از باغ بگزیده باشد

کسی می تواند جمال تو دیدنکه از خویشتن چشم پوشیده باشد

کسی را رسد دست بر دامن اوکه دامن ز کونین برچیده باشد

هر آن کس که گوید ورا دیده ام [من]ز چشم سعیدا مگر دیده باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف ویژگی‌های افرادی می‌پردازد که به محبوبش نزدیک شده‌اند یا قادر به درک زیبایی‌های او هستند. او می‌گوید که فردی باید داغ محبت و زیبایی محبوب را تحمل کند تا بتواند به او نزدیک شود. همچنین، افرادی که می‌توانند جمال او را ببینند، باید از خود و دنیا چشم‌پوشی کنند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر کس بخواهد خود را از نزدیک به محبوب برساند، باید سختی‌ها و فراق را تجربه کند و در نهایت می‌گوید که تنها کسی که ادعا کند محبوب را دیده، واقعاً او را دیده است.