شمارهٔ ۲۴۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ازمیارد۷ بیت

جهان تو را به سر انکسار می آردکه تا بزرگ شود در فشار می آرد

نسیم خط تو گر بگذرد به سوی چمنهزار طعنه به باد بهار می آرد

اگرچه بحر پرآشوب و مست و بی پرواستشکسته کشتی ما در کنار می آرد

هر آن نهال که از آب دیده پروردمز شوربختی من شعله بار می آرد

به فکر کرده و ناکرده عمر صرف مکنکه این حساب غم بی شمار می آرد

تأسفات گذشته، امید آیندهنهال عمر تو هر دم دو بار می آرد

فریب بادهٔ دنیا مخور به رنگ و به بوکه ناچشیده سعیدا خمار می آرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و پیچیده انسانی می‌پردازد. شاعر به چالش‌ها و سختی‌های زندگی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که زندگی گاهی انسان را به انکسار و فروتنی می‌آورد، تا او بزرگ‌تر و قوی‌تر شود. او به تأثیر حوادث و تجربیات بر روح و روان انسان پرداخته و می‌گوید که غم‌ها و ناکامی‌ها همواره در زندگی وجود دارند، اما همچنین به امید و آینده نیز اشاره می‌کند. شاعر هشدار می‌دهد که نباید فریب زیبایی‌های ظاهری دنیا را خورد، زیرا ممکن است به سرخوردگی منجر شود. در نهایت، شعر ترکیبی از غم و امید است که خواننده را به تفکر درباره زندگی و ارزش‌های آن وا می‌دارد.