شمارهٔ ۲۱۱

قافیه: انهمییابدمراد۵ بیت

هر آن که روی تو را رنگ ارغوانی دادمرا ز عشق تو رخسار زعفرانی داد

نه رخ نمود، نه آراست قد، نه زلف گشودبه حسن خلق و وفا داد دلستانی داد

ز ضعف مانده ام از راه جستجوی وصالتبه خاک پای تو از دست ناتوانی داد

ز درس عشق تمنای علم محو نمودمسبق ز مصحف رویش مرا روانی داد

شنو ز شعر سعیدا نوای درد و الماگرچه داد مذاق سخن، فغانی داد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف عشق خود می‌پردازد و می‌گوید که زیبایی محبوبش او را تحت تأثیر قرار داده است، به طوری که رنگ رخسار او به زعفرانی تبدیل شده است. او اشاره می‌کند که محبوب نه به زیبایی ظاهری، بلکه به حسن خلق و وفا دل او را برده است. شاعر از ضعف خود در جستجوی وصال محبوب سخن می‌گوید و بیان می‌کند که در این مسیر، ناخواسته به خاک پای او افتاده است. همچنین او از عشق آموخته و در حقیقت عشق را به عنوان منبع علم می‌داند. در انتها، شاعر از درد و المی که در شعرش وجود دارد، می‌گوید و بیان می‌کند که اگرچه درد دارد، اما سخنش شیرینی خاصی دارد.