شمارهٔ ۱۳۸
دلم به تیر ملامت نشانهٔ عجبی استتنم برای حوادث بهانهٔ عجبی است
خبر ز آمدن او به گوش می آیدمگر رسید قیامت، نشانهٔ عجبی است
اگر رسم به وصال تو، عمر هجران راچها گذشته بگویم فسانهٔ عجبی است
بسی سفر به جهان کرده ایم و حیرانیمکه هیچ اهل ندیدیم خانهٔ عجبی است
شراب نوش به قاضی و محتسب هم دهکه واجب است رعایت، زمانهٔ عجبی است
طلب ز غیب سعیدا هر آنچه می خواهیکه می رسد به تو آخر خزانهٔ عجبی است