شمارهٔ ۱۳۹

قافیه: ادامروزروزخوبیاست۱۰ بیت

گریه در بزم یار، بی ادبی استخنده هم ز این قرار، بی ادبی است

اتحادم به امر مطلوب استورنه بوس و کنار بی ادبی است

ستم و جور درد عشقش راباز با او شمار بی ادبی است

در جهانی که افتقار سزاستاز جهان افتخار بی ادبی است

حاکم امر و نهی چون حق استگله از روزگار بی ادبی است

هر کجا پابرهنگان باشندسرکشی های خار بی ادبی است

هر کجا آن نگار بی نقش استباز نقش و نگار بی ادبی است

از خیالی که آه نتوان کردنالهٔ زار زار بی ادبی است

عاشقی مفلسی و جانبازی استتن زنی در قمار بی ادبی است

ای سعیدا محبتی در دلغیر حب نگار بی ادبی است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بررسی احساسات و شرایط عشق می‌پردازد و بیان می‌کند که گریه و خنده در محفل محبت بی‌ادبی است. او تأکید می‌کند که اتحاد عاشقانه فقط در صورت رسیدن به هدف مطلوب معنا دارد وگرنه بوسه و محبت نیز بی‌ادبی محسوب می‌شود. شاعر از ستم و درد عشق می‌گوید و اینکه در جهانی که افتخار و کرامت اهمیت دارد، بی‌ادبی ناپسند است. او به بدبختی‌ها و رنج‌های عاشقانه اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق واقعی نیازمند فداکاری است. در نهایت، شاعر از عشق حقیقی به یار یاد می‌کند و تصریح می‌کند که غیر از عشق او، هر احساسی بی‌معناست.