شمارهٔ ۱۳۳
در محیط دین ز بس کشتی تبه گردیده استکعبه را زان جامه در ماتم سیه گردیده است
بسکه در عین گنه از دیده اشکم رفته استچشم من سرچشمهٔ بحر گنه گردیده است
یک سر مو نیست خالی زلف از جان و دلیچون نگردد سیر آن چشم سیه گردیده است
در طریق عشق ای بی درد هرگز پا منهدر پی ما سر ز سختی های ره گردیده است
از طلوع اختر طالع سعیدا سال هاستیار ما در صبح مهر و شام مه گردیده است