شمارهٔ ۳۷

قافیه: ویی۵ بیت

ای طره های خوبان از نافه تو بوییهژه هزار عالم در عرصه تو گویی

چون شمع جمله دادی پروانه غمت راوانگه ز تو ندیده پروانه هیچ رویی

حسن هزار لیلی از گلبن تو رنگیعشق هزار مجنون از جرعه تو بویی

ای دست غارت تو در چار سوی عشقتسرهای گردنان را آویخته به مویی

کام دلی برآور از دولت جمالتتا کام دل بیایی از دولت نکویی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است. شاعر با استفاده از تشبیه‌ها و استعاره‌ها، از عطر دل‌انگیز طره‌های محبوب صحبت می‌کند و اشاره می‌کند که عشق و زیبایی او چنان قدرتمند است که هر چیز زیبایی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. معشوق خود را مانند شمعی می‌بیند که پروانه‌ها را جذب می‌کند، اما پروانه‌ها هرگز نتوانسته‌اند روی او را ببینند. همچنین، شاعر به زیبایی بی‌نظیر معشوق و قدرت او در عاشق کردن دیگران اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که کام دل عاشقان را با جمال خود پر کند.