شمارهٔ ۳۶
ای زلف تو چون وعده وصلت به درازیخوبیت حقیقت بود و وعده مجازی
دلداری و دل را زسر عشوه فریبیجانانی و جان را همه در وعده گدازی
ابروی بطاق تو دو محراب نماز استلیکن سخنت نیست گه وعده نمازی
نشنیده ام از کس که بنازید به تنگیتا چند به چشم و دهن تنگ بنازی
برهیچ سبب لاف ز تنگیت روا نیستجز در عدد عمر خداوند درازی
لشکرکش و دشمن کش و دین گستر و کین وراتسز ملک عالم عادل شه غازی