شمارهٔ ۱۰
چون زلف تو بی قرارم از عشقتچون چشم تو با خمارم از عشقت
زان روی که برگ لاله را مانددلسوخته لالهوارم از عشقت
زان زلف چو روزگار شوریدهشوریدهٔ روزگارم از عشقت
بارم ندهی و من ز دلتنگیبا دیدهٔ اشکبارم از عشقت
تا خوار مرا چو خاک میداریجز باد به کف ندارم از عشقت