شمارهٔ ۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ا۴۴ بیت

سه تحفه داد فراق دو زلف دوست مرایکی دریغ و دوم حسرت و سوم سودا

سه نام یافتم از ساعت جدایی اویکی غریب و دوم غمگن و سوم تنها

منم ز عشق دو زلفش به عهد و بیعت و دلیکی درست و دوم محکم و سوم یکتا

به زلف و عارض و خط، آن مه خَتا و خُتنیکی شَبَه است و دوم بُسد و سوم مینا

سه بقعه از دو رخش صد هزار فخر کنندیکی طراز و دوم خَلُّخ و سوم یغما

جبین و روی و میانش ز روی نعت و صفتیکی مه است و دوم زهره و سوم جوزا

سه گوهر است که بستد لطافت از سه گهریکی ز آب و دوم ز آتش و سوم ز هوا

همیشه با سه صفت مانده ام ز فرقت اویکی اسیر و دوم واله و سوم شیدا

ز سرو و ماه و پری حسن او جدا کردستیکی جمال و دوم صورت و سوم بالا

به روی و ساعد و سینه خجل شدند از وییکی حریر و دوم حُله و سوم دیبا

سه نام یافت دو رخسار او ز حور و پرییکی لطیف و دوم طرفه و سوم زیبا

مگر ز روی و لب و کوی او به رشک درندیکی بهشت و دوم کوثر و سوم حورا

سه چیز در حسدند از دو دست نجم الدینیکی فرات دوم دجله و سوم دریا

علی بِن عمر آنکو به قدر و جاه و سخاستیکی تمام و دوم عالی و سوم والا

گذشت همت و رای و محل او ز سه چیزیکی ز شمس و دوم ز اختر و سوم ز سما

به فضل و کلک و کفَش مقتدی سه طایفه اندیکی قضاه و دوم ساده و سوم امرا

نعیم و ناز و نیاز از عطای او شده اندیکی نهان و دوم ظاهر و سوم پیدا

به صد هزار زبان شاکرند از او سه گروهیکی حکیم و دوم عاقل و سوم دانا

سحاب و بحر و صدف شد ز فضل و طبع و کفَشیکی حقیر و دوم طیره و سوم رسوا

خلاص داد کفش اهل فضل را ز سه چیزیکی ز شر و دوم ز آفت و سوم ز بلا

ز قدر و رتبت و دیدار او همی نازندیکی سپهر و دوم اختر و سوم دنیا

هزار گونه بزرگیش هست و نیست سه چیزیکی همال و دوم همبر و سوم همتا

سه گونه عیب نگردد به گرد وعده اویکی خلاف و دوم نسیه و سوم فردا

ز معن و جعفر و فضل اندر او سه چیز پدیدیکی خصال و دوم سیرت و سوم سیما

ایا گرفته هنر در دل و کف و قلمتیکی مکان و دوم منزل و سوم ماوا

ز دین و بیّنت و حجت تو ترسانندیکی جهود و دوم ملحد و سوم ترسا

ز مجد دین که ز جدش سه جای جاه گرفتیکی حجاز و دوم مکه و سوم بطحا

به قدر و جاه و جلالت گواه او شده اندیکی نبی و دوم حیدر و سوم زهرا

ز خلق و خلق و خصالش به حشر فخر کنندیکی رسول و دوم آدم و سوم حوا

همیشه حرمت او را ز پادشا سه مددیکی مثال و دوم خلعت و سوم طغرا

زمین سه چیز ندارد چو عزم و ذکر و دلتیکی ثبات و دوم بسطت و سوم پهنا

به عز و فخر و بزرگی رسیده اند از تویکی تبار و دوم دوده و سوم آبا

رسید موسم نوروز و تازه گشت سه جاییکی جهان و دوم سبزه و سوم صحرا

شدند باغ و زمین و چمن ز فر بهاریکی جوان و دوم تازه و سوم برنا

ز لحن بلبل و قمری گریختند سه چیزیکی غراب و دوم شدت و سوم سرما

به باغ و راغ ز مَستان سه چیز پیدا شدیکی خروش و دوم زحمت و سوم غوغا

سه شهر در حسدند از بهار و باغ و چمنیکی دمشق و دوم ششتر و سوم صنعا

مرا به بلبل عاشق سه چیز عاشق کردیکی نوا و دوم نغمه و سوم آوا

جوان کنند خرف را همی سه چیز لطیفیکی بهار و دوم سبزه و سوم صهبا

همیشه باد بهار و سپهر و اختر و دهریکی رهیت و دوم چاکر و سوم مولا

بدین قصیده که دارد ز نیکویی سه صفتیکی بدیع و دوم معجز و سوم غرا

به سوی طایف و کرمان و بصره آوردمیکی اَدیم و دوم زیره و سوم خرما

همیشه تا بود از چشم ما سه چیز نهانیکی پری و دوم جنت و سوم عنقا

نهان مباد سه چیز از مکان حضرت تویکی بقا و دوم دولت و سوم نعما

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است که درباره فراق و جدایی از معشوق صحبت می‌کند. شاعر به سه تحفه‌ای که از جدایی به دست آورده اشاره دارد: دریغ، حسرت و سودا. همچنین، او از سه نامی که از این جدایی برای خود متصور شده نیز می‌گوید: غریب، غمگن و تنها. شاعر در ادامه به ویژگی‌های معشوق اشاره کرده و از زیبایی‌های او می‌گوید، مانند زلف، عارض و خط، و همچنین به صفات خاصی که دوستش به او بخشیده اشاره می‌کند. او حسرت و عشقش به معشوق را با عبارات زیبایی توصیف می‌کند و بیان می‌کند که چگونه از جمال او عیب‌هایی مانند غم و تنهایی بر او مستولی شده است. شاعر، در طول این شعر، حسرت عاشقانه و زیبایی‌های معشوق را به صورت عددی و تکرار سه‌گانه توصیف می‌کند، اشاره به این که حتی زیبایی‌های طبیعی و جغرافیایی نیز در مقابل او کم‌رنگ هستند. در پایان، از نیاز و درخواست‌هایی که از طرف معشوق وجود دارد، می‌گوید و خواهان بقا و نعمت از سوی اوست.