شمارهٔ ۱۳۱
تا کی جفا ز دست تو بیدادگر کشمرفتم که رخت از سر کویت به در کشم
صیاد تا به چند من از حسرت چمندر گوشه قفس سر خود زیر پر کشم
با یاد سنبل و گل رخسار زلف توعمریست آه و ناله که شام و سحر کشم
ترسم که سیل خانه مردم کند خرابگر آستین به هجر تو از چشم تر کشم
داغم ز شیخ و واعظ و رنگ ریایشانبیچاره من که بار غم گاو و خر کشم
ساقی بیار باده که این کهنه دیر راطرح دگر ببندم و نقش دگر کشم
بیرون نهم ز حلقه اهل زمانه پایبیهوده تا به کی ز جهان درد سر کشم
خواهم روم به کوی خراباتیان عشقساغر ز دست پیر خرابات درکشم