شمارهٔ ۳
آنکه سَروَش به قَدّ و بالا نیستبا همه راست است و با ما نیست
جامهدانِ فَراخ و سیمینَشهمه را جای هَست، ما را نیست
بوالعَجَب طاعَتی که مَن دارَمکه نَصیبَم ز خوان یَغما نیست
بَختِ ماهیِّ مَن چنان شور استکه بهجز حَسرَتَش به دَریا نیست
اِی به زیبائی از جَهان مُمتازبیوَفائی مَکُن، که زیبا نیست
گَر تو از دوستان شَکیبائیدوستان را دِلِ شَکیبا نیست
بی تو بَر مَن شَبی نمیگُذَرَدکه عَمودَم چو سَنگِ خارا نیست
ای که همسنگِ دوغ در کونتآب دَر مَشکِ هیچ سقّا نیست
بَر سَرِ بوق ما چِرا نَرَوی؟مَگَرَت خاطِرِ تَماشا نیست؟
چه گُنَه کردهام نِگاریناکه تو را بَرگِ صُحبَتِ ما نیست؟
بوسهای بَرگِرِفتَن از دَهَنَتحَسرَتَم دَر لَب است و یارا نیست
به جماعیم دَستگیری کُنکه مرا بیش از این تَمَنّا نیست