حکمت شمارهٔ ۲۸
فریب دشمن مخور و غرور مداح مخر، که این دام زرق نهاده است و آن دامن طمع گشاده. احمق را ستایش خوش آید چون لاشه که در کعبش دمی فربه نماید.
الا تا نشنوی مدح سخنگویکه اندک مایه نفعی از تو دارد
که گر روزی مرادش بر نیاریدو صد چندان عیوبت بر شمارد