شمارهٔ ۲۰
دیدی ای دل که دگر باره چه آمد پیشمچه کنم با که بگویم چه خیال اندیشم؟
کاش بر من نرسیدی ستم عشق رختکه فرو مانده به حال دل تنگ خویشم
دلبرا نازده در مار سر زلف تو دستچه کند کژدم هجران تو چندین نیشم
همچو دف میخورم از دست جفای تو قفاچنگوار از غم هجران تو سر در پیشم
آبرویم چه بری آتش عشقم بنشانکمتر از خاکم و بر باد مده زین بیشم
گر به جان ناز کنی گر نکنم در رویتتا بدانی که توانگر دلم ار درویشم
دم به دم در دلم آید که دم کفر زنمتا به جان فتنهٔ آن طرهٔ کافر کیشم
عقل دیوانه شد از سعدی دیوانه مزاجبا پریشانی از آن بر سر حال خویشم