غزل شمارهٔ ۸۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارمنست۱۰ بیت

مگر نسیم سحر بوی زلف یار منستکه راحت دل رنجور بی‌قرار منست

به خواب در نرود چشم بخت من همه عمرگرش به خواب ببینم که در کنار منست

اگر معاینه بینم که قصد جان داردبه جان مضایقه با دوستان نه کار منست

حقیقت آن که نه در خورد اوست جان عزیزولیک درخور امکان و اقتدار منست

نه اختیار منست این معاملت لیکنرضای دوست مقدم بر اختیار منست

اگر هزار غمست از جفای او بر دلهنوز بنده اویم که غمگسار منست

درون خلوت ما غیر در نمی‌گنجدبرو که هر که نه یار منست بار منست

به لاله‌زار و گلستان نمی‌رود دل منکه یاد دوست گلستان و لاله‌زار منست

ستمگرا دل سعدی بسوخت در طلبتدلت نسوخت که مسکین امیدوار منست

و گر مراد تو اینست بی‌مرادی منتفاوتی نکند چون مراد یار منست

خلاصه

این شعر به احساس عمیق وابستگی شاعر به محبوبش می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویری زیبا و غم‌انگیز، احساسات خود را منتقل می‌کند و بیان می‌کند که بوی نسیم سحر، او را به یاد محبوبش می‌اندازد. او به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر در زندگی دچار غم و رنج باشد، همچنان به عشق و محبت او وفادار است. در دل شاعر، هیچ‌کس جز محبوب جایی ندارد و او از هر چیزی که غیر از عشق او باشد، پرهیز می‌کند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که حتی اگر محبوبش بخواهد او را بی‌پناه بگذارد، باز هم او را دوست دارد و به عشق او ادامه خواهد داد. این شعر نشان‌دهنده عمق احساسات و وفاداری شاعر به یارش است.