غزل شمارهٔ ۶۳۳

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انبگوی۹ بیت

ای باد صبحدم خبر دلسِتان بگویوصف جمال آن بت نامهربان بگوی

بگذار مشک و بویِ سر زلف او بیاریاد شکر مکن؛ سخنی زآن دهان بگوی

بستم به عشقِ مویِ میانش کمر چو مورگر وقت بینی این سخن اندر میان بگوی

با بلبلانِ سوخته‌بالِ ضمیر منپیغام آن دو طوطی شکّرفِشان بگوی

دانم که باز بر سر کویش گذر کنیگر بشنود حدیث منش در نهان بگوی

کای دل ربوده از بر من، حکم از آن توستگر نیز گوییم به مثل ترک جان بگوی

هر لحظه راز دلْ جَهَدم بر سر زباندل می‌تپد که عمر بشد وارهان بگوی

سِرّ دل از زبان نشود هرگز آشکارگر دل موافقت نکند کای زبان بگوی

ای باد صبح! دشمن سعدی مراد یافتنزدیک دوستان وی این داستان بگوی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از باد صبح می‌خواهد که خبر دلدارش را برساند و زیبایی معشوقه‌ای که او را نادیده می‌پندارد، توصیف کند. او می‌گوید که نباید از خوشبوئی و زلف معشوق یاد کرد، بلکه باید از عشق و دلتنگی سخن بگوید. شاعر به دل خود اشاره می‌کند که اسیر عشق و دل‌باخته است و از بلبل‌های ناله‌کن و طوطی‌های خوش‌زبانی می‌خواهد که پیغام او را برسانند. او می‌داند که معشوق بالاخره به سر کوی او می‌آید و امیدوار است که در آنجا حرف دلش را بشنود. شاعر به جدایی و راز دلش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر دل با زبانش هم‌راستا نباشد، ممکن است رازهایش فاش نشود. در پایان، به باد صبح می‌گوید که این داستان را به دوستانش منتقل کند، به نوعی به سرنوشتش اشاره دارد.