غزل شمارهٔ ۶۱۹
چرا به سرکشی از من عنان بگردانیمکن که بیخودم اندر جهان بگردانی
ز دست عشق تو یک روز دین بگردانمچه گردد ار دل نامهربان بگردانی
گر اتفاق نیفتد قدم که رنجه کنیبه ذکر ما چه شود گر زبان بگردانی
گمان مبر که بداریم دستت از فتراکبدین قدر که تو از ما عنان بگردانی
وجود من چو قلم سر نهاده بر خط توستبگردم ار به سرم همچنان بگردانی
اگر قدم ز من ناشکیب واگیریو گر نظر ز من ناتوان بگردانی
ندانمت ز کجا آن سپر به دست آیدکه تیر آه من از آسمان بگردانی
گرم ز پای سلامت به سر در اندازیورم ز دست ملامت به جان بگردانی
سر ارادت سعدی گمان مبر هرگزکه تا قیامت از این آستان بگردانی