غزل شمارهٔ ۴۸۲

وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)قافیه: ویاو۷ بیت

هر که به خویشتن رود ره نبرد به سوی اوبینش ما نیاورد طاقت حسن روی او

باغ بنفشه و سمن بوی ندارد ای صباغالیه‌ای بساز از آن طره مشکبوی او

هر کس از او به قدر خویش آرزویی همی‌کنندهمت ما نمی‌کند زو به جز آرزوی او

من به کمند او درم او به مراد خویشتنگر نرود به طبع من من بروم به خوی او

دفع زبان خصم را تا نشوند مطلعدیده به سوی دیگری دارم و دل به سوی او

دامن من به دست او روز قیامت اوفتدعمر به نقد می‌رود در سر گفت و گوی او

سعدی اگر برآیدت پای به سنگ دم مزنروز نخست گفتمت سر نبری ز کوی او

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از سعدی به توصیف عشق و آرزوی رسیدن به معشوق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هرکس به خودش برگردد، نمی‌تواند راهی به سوی معشوق پیدا کند چون بینش و درک کافی از زیبایی او ندارد. او به این نکته اشاره می‌کند که بویی از گل‌ها و باغ‌ها به اندازه‌ی جذابیت معشوق نیست. هر کس به اندازه‌ی خود از او آرزو دارد، اما شاعر خود تنها آرزوی او را در دل دارد. شاعر به تصویر کشیده که چگونه در دامان محبت معشوق گرفتار شده و عمرش را در گفتگوهای عاشقانه می‌گذرانید. در پایان، سعدی هشدار می‌دهد که اگر کسی بخواهد به عشق آن معشوق پای کوبید، باید مواظب باشد که از راه و مقصد عاشقانه‌اش منحرف نشود.