غزل شمارهٔ ۴۵۷

وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)قافیه: وختن۷ بیت

چند بشاید به صبر دیده فرو دوختنخرمن ما را نماند حیله به جز سوختن

گر نظر صدق را نام گنه می‌نهندحاصل ما هیچ نیست جز گنه اندوختن

چند به شب در سماع جامه دریدن ز شوقروز دگر بامداد پاره بر او دوختن

زهد نخواهد خرید چاره رنجور عشقشمع و شراب است و شید پیش تو نفروختن

تا به کدام آبروی ذکر وصالت کنیمشکر خیالت هنوز می‌نتوان توختن

لهجه شیرین من پیش دهان تو چیستدر نظر آفتاب مشعله افروختن

منطق سعدی شنید حاسد و حیران بماندچاره او خامشیست یا سخن آموختن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی چون عشق، رنج، صبر و حقیقت می‌پردازد. شاعر از دشواری‌های عشق و خسته‌کننده بودن انتظار در آن سخن می‌گوید و می‌نویسد که تنها نتیجه‌ی این تلاش‌ها گناه و آتش سوزاندن دل است. او به ناامیدی از زهد و دوری از لذت‌های زندگی اشاره می‌کند، و می‌پرسد که چطور می‌توان به ذکر وصال محبوب (عشق) ادامه داد در حالی که خیالاتش همچنان ما را به خود مشغول کرده است. در پایان، شاعر به قدرت کلمات و منطق سعدی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که برای مقابله با حسد دیگران، شاید بهترین راه سکوت باشد.